பாதுகாக்கப்பட்டது: Guinness World Records 2013


இந்த உள்ளடக்கம் கடவுச்சொல்லால் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது. அதை காண உங்கள் கடவுச்சொல்லை கீழே சமர்பிக்கவும்:

திருமண அழைப்பிதழ் (Marriage invitation‏)


Dear Friends,

It gives me great pleasure to invite you, to be a part of the auspicious ceremony, as my wedding with Revathi has been fixed . The date is 01st June 2012 at Thathagiri Murugan Temple, Senthamangalam, Namakkal . Kindly accept my invitation and grace the occasion with your presence. Please consider this as my personal invite.

Muhurtham: on 01st of June 2012 at Morning 6.00AM to 7.00AM (Friday)

Marriage Venue: Thathagiri Murugan Temple, Senthamangalam, Namakkal

Titanic’s Only Existing Real Footage


Still as haunting as ever…1,517 lost there lives when the Titanic struck an iceberg. This is the only real footage ever recorded on tape.

RMS Titanic was the largest passenger steamship in the world when she set off on her maiden voyage from Southampton, England to New York City on 10 April 1912. Four days into the crossing, at 23:40 on 14 April 1912, she struck an iceberg and sank at 2:20 the following morning, resulting in the deaths of 1,517 people in one of the deadliest peacetime maritime disasters in history.

கர்வ விருந்தாளி


இதயம் ஒரு வீடு.

நினைவுகள் அதில் வந்து போகும் விருந்தினர்கள்.

சில நினைவுகள் நாம் விரும்பி அழைக்கும் விருந்தாளிகள்.

சில நினைவுகளோ நாம் அழைக்காமலே நுழையும் விருந்தாளிகள்.

அழைக்காத விருந்தாளிகள் நம் இதயத்தில் நுழையாமல் தடுக்க நம்மால் முடிவதில்லை.

சில நினைவுகள் சில நாள் இருந்துவிட்டுப் போய்விடும்.

சில நினைவுகளோ பல நாட்கள் தங்கி இருக்கும்.

சில நினைவுகளோ விரட்டினாலும் போகாத விருந்தாளிகள்.

சில நேரங்களில் நம் இதயம் வீடுதானா? இல்லை சத்திரமா? என்ற சந்தேகம் வந்து விடுகிறது.

சில நினைவுகள் வந்த சுவடு தெரியாமல் போய்விடுகின்றன.

சில நினைவுகள் பூக்களைப் பரிசாகத் தந்துவிட்டுப் போகின்றன.

சில நினைவுகளோ ஆழமான காயத்தை ஏற்படுத்திவிட்டுப் போகின்றன.

காதலியின் நினைவு கொஞ்சம் வித்தியாசமானது.

அது விவஸ்தை கெட்ட விருந்தாளி.

அழைத்தால்தான் வரும் என்பதில்லை.

அதற்கு நேரம் காலமே கிடையாது. எப்போது வேண்டுமென்றாலும் வரும்.

அப்படி வரும் போது அது வெளியில் நின்று அழைப்பதில்லை. கதவையும் தட்டுவதில்லை.

இந்த நாகரீகம் எல்லாம் அதற்குக் கிடையாது.

அதன் பாட்டுக்கு உள்ளே நுழையும்.

அழைக்காமல் வருகிறோமே என்ற வெட்கமெல்லாம் அதற்கு இல்லை.

மாறாகக் கர்வத்தோடு நுழையும்.

அது இதயத்திற்கு வருவதே இதயத்திற்கு ஒரு பெறுமை என்று அதற்கு நினைப்பு.

கவிஞர் ஆர்ஸீவின் கவிதை இது.

அழைப்பதுமில்லை
கதவைத் தட்டுவதுமில்லை
அவள் நினைவு பெரிய கர்வத்தோடு
இதயத்தில் நுழைகிறது.

அப்துல் ரகுமான்

வாழ்க்கை போதை


மனிதன் ஆடுகிறான்; பாடுகிறான்; அழுகிறான்; சிரிக்கிறான் – ஒரு குடிகாரனைப் போல.

அப்படியென்றால் வாழ்க்கை என்பது ஒரு போதையா?

ஆம் என்கிறார் கவிஞர் ஃபீராக் அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.

குடிப்பவன் முதலில் தடுமாறுகிறான். அதுதான் பிள்ளைப் பருவம்.

போகப் போக போதை தலைக்கேறுகிறது. அதுதான் வாலிபப் பருவம்.

பிறகு சோர்வு, மயக்கம், அதுதான் முதுமைப் பருவம்.

கடைசியில் உறங்கிவிடுகிறான். அதுதான் மரணம்!

குடிப்பவனை ஏன் குடிக்கிறாய்? என்று கேட்டால் ‘ஆனந்தத்திற்காக’ என்கிறான். வாழ்கின்றவனும் அப்படித்தான் சொல்கிறான்.

நம்மில் பெரும்பாலோருக்கு போதைப் பழக்கம் மாதிரி வாழ்க்கையும் ஒரு பழக்கம்.

மதுக் கிண்ணம் குடிகாரனை அழைப்பது போலவே வாழ்க்கையும் வசீகரமாக அழைக்கிறது.

அருந்த அருந்த அருந்தும் ஆசை அதிகமாகிறது. வாழ வாழ வாழும் ஆசை அதிகமாகிறது.

போதை ஏறியவன் தன்னை மறக்கிறான். வாழ்க்கையும் சுயத்தை மறைத்துச் சமூகத்திற்காக ஆடும் வேஷக் கூத்துத்தான்.

போதை ஏறியவனுக்கு அறிவு மயங்கிப் போகிறது. எது பாதை? எது சாக்கடை? என்று தெரியவில்லை. சாக்கடையில் போய் விழுகிறான்.

வாழ்க்கையும் அப்படித்தான் எதில் விழுகிறோம் என்பது தெரியாமலே எது எதிலோ விழுந்து விடுகிறார்கள்.

போதை யதார்த்தத்தின் மேல் அழகிய வர்ணங்களைப் பூசிக் காட்சியைக் கனவுமயமாக்கிவிடுகிறது. வாழ்க்கையும் அதைத்தான் செய்கிறது.

போதை ஒன்றை இரண்டாகக் காட்டுகிறது. வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

உண்மைதான். வாழ்க்கை என்பதே மயங்குவதுதான்.

எந்த மதுவை அருந்தியதால்
வந்ததோ தெரியவில்லை
இந்த வாழ்க்கை
ஒரு போதை.

அப்துல் ரகுமான்

போனால் வராது


வில்லிலிருந்து புறப்பட்ட அம்பும் வாயிலிருந்து புறப்பட்ட வார்த்தையும் திரும்பி வாரா என்பார்கள்.

வில்லிலிருந்து புறப்பட்டுப் போன அம்பைத் தேடிக் கண்டுபிடித்துவிட முடியும்.

ஒரு தவறான வார்த்தையைச் சொல்லி விடுகிறோம். அதனால் சிலருக்கு கோபம் உண்டாகிறது. அந்த வார்த்தையை நாம் திரும்பிப் பெற்றுக்கொள்வதாய்ச் சொன்னால் அவர்கள் கோபம் தணிந்து விடுகிறது.

போன வசந்தத்தில் பூத்து உதிர்ந்து போன பூக்களுக்காக நாம் புலம்ப வேண்டியதில்லை.

மீண்டும் வசந்தம் வரும். மீண்டும் பூக்கள் மலரும்.

கடலில் கலந்துவிட்ட நதி கூட மேகமாகி மழையாகி மீண்டும் ந்தியாகிக் திரும்பிக் கடலுக்கே வந்துவிடுகிறது.

பணத்தை இழந்தாலும் மீண்டும் சம்பாதித்துவிட முடியும். நம் வாழ்க்கையில் போனால் திரும்பி வராதது ஒன்று உண்டு.

அதுதான் காலம்.

‘போனால் வராது; பொழுது போனால் கிடைக்காது’ என்று தன் மட்டமான பொருள்கள் விற்பதற்காக நடைப்பாதை வியாபாரி கூவுகிறான்.

அவன் பொய் சொல்கிறான். ஆனால் அவன் அறியாமலே அந்தப் பொய்யில் எவ்வளவு பெரிய உண்மையைச் சொல்லுகிறான்!

ஆம் கடந்துவிட்ட பொழுது போனால் வராது; மீண்டும் கிடைக்காது.

காலம் தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்ட அந்த பிள்ளைமைப் பருவம், அதன் கவலையற்ற விளையாட்டுப் பொழுதுகள், காதல் போதை நிறைந்த அந்த இளமைக் காலம், அதன் கவிதைக் கணங்கள் இவையெல்லாம் திரும்ப வருமா?

மிர்ஸா காலிப் நண்பர்களிடம் விடைபெறுப் போது சொல்கிறார்:

நீங்கள் எப்போது விரும்பினாலும்
என்னை மீண்டும்
அழைத்துக் கொள்ளலாம்
நான் கடந்துவிட்ட
காலமல்ல
மீண்டும் வராமலிருக்க.

அப்துல் ரகுமான்

கண்ணீராக வந்தவள்


காதலி பிரிந்திருக்கும் இரவு விசித்திரமானது.

அவள் இல்லை என்றும் சொல்ல முடியாது. இருக்கிறாள் என்றும் சொல்ல முடியாது.

காதலி வரவில்லை. ஆனால் அவள் நினைவு வருகிறது.

அவள் நினைவாக வருகிறாள். அதனால் அவள் இல்லாத போதும் இருந்துகொண்டிருக்கிறாள்.

பிரிவின் துயரத்தால் கண்ணீர் ததும்புகிறது. அது கண்ணீர் அல்ல. அவள்தான்!

அவள்தான் கண்ணீராகத் ததும்புகிறாள்.

கண்ணீர் மனிதனின் சாரம்.

மகத்தான உணர்ச்சிகள் தோண்டும் போது அந்தரங்கத்தில் ஒளிந்திருக்கும் கண்ணீர் என்ற மர்ம நீர் வெளிப்படுகிறது.

காதல் தோன்றும் போது ஆணின் அந்தரங்கத்தில் ஒளிந்திருக்கும் பெண் என்ற மர்ம தேவதை வெளிப்படுகிறாள்.

கண்ணீர் போலவே அவளும் உன்னதமானவள்.

காதலி கண்ணீராக வருகை தரும் போது அந்த வருகை அவளுடைய நிஜ வருகையை விட மகத்தானதாகிவிடுகிறது.

காதலியே காதலனின் மூச்சாகவும் இருக்கிறாள். அவளால்தான் அவன் உயிர் வாழ்கிறான்.

மூச்சு என்றால் வருவதும் மட்டும் அல்லவே, போவதும்தானே?

எனவே அவளும் வருவதும் போவதுமாக இருந்தாள்.

கவிஞர் மஃதூம் கூறுகிறார்:-

இரவு முழுவதும் நீ
ஈர விழிகளில்
ததும்பிக் கொண்டிருந்தாய்
சுவாசத்தைப் போல்
வந்துகொண்டிருந்தாய்
போய்கொண்டிருந்தாய்.

அப்துல் ரகுமான்